Wat is design for manufacturing?

Design for manufacturing, kort DfM, is ontwerpen waarbij maakbaarheid en maakkosten van een onderdeel vanaf het begin meewegen naast de functie. Voor verspaning gaat het om concrete keuzes: binnenradii die bij gangbare frezen passen, kamers en gaten niet dieper dan het gereedschap stabiel haalt, kenmerken vanuit zo weinig bewerkingsrichtingen als de functie toelaat, standaardmaten voor gaten en schroefdraad, en krappe toleranties alleen waar de functie ze vraagt.

Waar hangt design for manufacturing van af?

Een ontwerpkeuze werkt door in de maakroute. Een scherpe verticale binnenhoek is met een roterende frees niet te maken: de kleinste radius is die van de frees. Een scherpe hoek vraagt vonken, stoten of brootsen, of een uitsparing in de hoek. Een kleinere frees verkleint de radius, maar vraagt meestal lagere snijwaarden en meer tijd. Een schuin vlak of een gat onder een hoek kan een extra opspanning of een 4- of 5-assige machine vragen. Een boring in tolerantieklasse H7 vraagt meestal een aparte nagang, zoals ruimen, uitdraaien of nauwkeurig frezen, plus een controle. Welke keuze het meest scheelt, hangt af van de machines, het gereedschap en de aantallen bij de toeleverancier.

Hoe werkt design for manufacturing in de praktijk?

Een DfM-check in een CAD-pakket toetst tegen algemene regels, los van een werkplaats. Of een ontwerp goedkoop te maken is, hangt af van het machinepark, de spanmiddelen, het gereedschap en de tarieven van de werkplaats die het maakt. Een toeleverancier die meekijkt, kan een wijziging voorstellen met de reden en het effect; de klant beslist, en een gewijzigde tekening komt als nieuwe revisie terug.

Waarmee wordt design for manufacturing vaak verward?

DfM is niet hetzelfde als maakbaarheid: maakbaarheid is de vraag of een deel met zijn eisen gemaakt kan worden, DfM de ontwerpkeuze die het maken eenvoudiger en goedkoper maakt. DfA, design for assembly, gaat over monteren. Beide vallen onder DfX.

Hoe zie je design for manufacturing in Blake?

In Blake staan materiaal, verspanen, nabehandeling, instellen en programmeren als aparte regels in de calculatie, met je eigen uurtarief per machine. Een ontwerpkeuze die een opspanning of een nabehandeling toevoegt of schrapt, komt zo in een herkenbare regel terecht. De uitkomst blijft een schatting en staat ook zo gemarkeerd. Meer over calculatie.