Wat is een inkoopdeel?

Een inkoopdeel is een deel van een samenstelling dat je niet zelf maakt maar gereed inkoopt. De tegenhanger is het maakdeel, dat door je eigen werkplaats gaat en een eigen tekening, model en route heeft. Inkoopdelen zijn vaak norm- of catalogusdelen, zoals lagers, cilinderkopbouten met binnenzeskant, veren of een pneumatische cilinder, aangeduid met een normnummer of artikelnummer. Een deel dat een leverancier naar jouw tekening maakt, is ook een inkoopdeel, maar dan met een eigen tekening en revisie.

Hoe werkt een inkoopdeel in de praktijk?

Een maakdeel krijgt een kostprijs uit materiaal, bewerkingen, instellen, programmeren en nabehandeling; een inkoopdeel krijgt de prijs van de leverancier, vaak met een opslag voor inkoop, ontvangst en voorraad. Het gaat mis als de twee door elkaar lopen: een in de cad-assembly gemodelleerd lager dat als maakdeel wordt begroot, of een maakdeel dat zonder route met een geschatte prijs in de lijst staat. De levertijd van een inkoopdeel ligt buiten je eigen planning en kan de leverdatum van de hele samenstelling bepalen. Of een deel maak- of inkoopdeel wordt, is een keuze die afhangt van capaciteit, prijs, levertijd en risico.

Waarmee wordt een inkoopdeel vaak verward?

Een inkoopdeel is geen uitbestede bewerking: bij een inkoopdeel koop je het hele deel, bij een uitbestede bewerking blijft het jouw maakdeel en voert een ander één stap uit, zoals harden of anodiseren. Klantmateriaal valt er evenmin onder: dat levert de klant zelf aan, zonder inkoopprijs in jouw calculatie.

Hoe zie je een inkoopdeel in Blake?

Een maakdeel krijgt in Blake een eigen calculatie met aparte regels; een inkoopdeel staat met zijn inkoopprijs als regel in de samenstelling, en beide tellen mee in hetzelfde totaal. Zonder prijs blijft die regel zichtbaar open in plaats van op nul te staan. Een stap die je aan een maakdeel uitbesteedt, neem je als eigen regel over uit je bibliotheek van uitbestede bewerkingen. Meer over calculatie.